تبلیغات
دلتنگی های من - رازها۶
گل پونه های وحشی دشت امیدم وقت سحر شد *** خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد *** من مانده ام تنهای تنها، من مانده ام تنها میان سیل غم ها *** گل پونه ها، نامهربانی آتشم زدم *** گل پونه ها، بی هم زبانی آتشم زد *** می خواهم اكنون تا سحرگاهان بداند *** افسرده ام، دیوانه ام، آزرده جانم...


رازها۶ (درونم )

نه بسـته ام به كـس دل

نه بسته كس به من دل

ادامه مطلب...

نه بسـته ام به كـس دل

نه بسته كس به من دل

             چو تخته پاره بر موج

             رهـا، رهـا، رهــا مـن

زمـن هــرآن كه او دور

چون دل به سینه نزدیك

            به من هـر آن كه نزدیك

            از  او  جـدا ، جـدا  مـن

نه چشم دل به سوئی

نه بـــاده  در سـبوئی

                كـه تـر كـنم گلــوئی

                بــه یــاد آشــنا مــن

ســتاره هــا نهـفتم

در آسمــان ابـــری

               دلم گرفته ای دوست

               هـــوای گریـه با مـن

نمی نویسم تا خوانده شوم.

نمی نویسم تا فهمیده شوم.

نمی نویسم تا شــنیده شوم.

نمی نویسم تا ماندگار شوم.

نه !

نه !

می نویسم تا فراموش شوم...

آری، می نویسم تا از یادها رفته شوم.

یا به قول آن فیلسوف فرانسوی: نوشتن نه برای به خاطر آوردن، كه برای از یاد بردن است.

چه نیك حرفی، كه چون هرگاه می نویسم آنچه را كه روزها،ماه ها و سالها با خود راه می برم، از یاد می برم و دیگر رنج بیهوده حملشان را نمی برم، هرچند اگر در كاغذ پاره ای باشد و گمشان كنم، كه چه بهتر برای همیشه ازشان خلاصم...

و منْ راحتِ راحتْ و آسودهِ خیالْ منْ...

پس چه فرقْ، چه می نویسم !

و در كجا، و برای چه، و برای كه ؟؟؟

هر چه باشد،

هیچ فرقْ !

فقطْ و فقطْ مرا می رهاند،

از آشوب بیهوده وپوچ اندرونم...

بازگشت

 

 



فرزند آدم  دوشنبه 3 بهمن 1384 : ساعت 06:01 ق.ظ     نظر( )